De dag dat ik besloot geen dieren meer te eten

26 Nov 2016

Een jaar of vijf geleden begon ik voor het eerst na te denken over mijn eten. Wat zit er eigenlijk in? Waar komt het vandaan? Welk effect heeft het op mij en mijn omgeving? En wat is eigenlijk echt gezond?

 

Ik ging op zoek en zo kwam het dat ik achtereenvolgens suiker elimineerde, stopte met brood, stopte met gluten en een tijdje low carb paleo at. Deze keuzes kwamen en gingen - er is er niet één 100% blijven hangen. Is dit een bewijs van mijn grilligheid? Ja, misschien een beetje. Ik ben snel enthousiast over dingen en haak dan soms na een tijdje weer af. Nog liever zie ik het zo: ik volgde een aantal trends, werd er een stukje wijzer èn gezonder van en vond daardoor beetje bij beetje mijn eigen weg. Ik heb geleerd: eten is een keuze, elke dag opnieuw. Niet alleen voor mijn eigen gezondheid, maar ook voor de aarde, de samenleving en de dieren.

 

Inmiddels heb ik geconcludeerd dat gluten niet altijd slecht zijn, dat het eten van twee eieren per dag niet echt gezond is en dat vlees eigenlijk niet echt nodig heb.

De trends die ik volgde gingen allemaal over mijn gezondheid. De vraag was telkens: bij welke voeding voel ik mij goed en fit? Stoppen met het eten van dieren en dierlijke producten is voor mij puur een ethisch besluit geweest. Nadat ik had gelezen en gezien hoe het er aan toe gaat in de vlees en zuivelindustrie, was het voor mij duidelijk: daar wil ik nooit meer aan bijdragen. Uiteindelijk werd ik op alle vlakken veganist. Dat betekent dat ik ook geen honing, wol en leer gebruik. Dat ik als fervent handwerkster nog wel veel wol in huis heb, en wat ik daarvan vind, kun je hier zien.  

 

  

Mijn weg naar veganisme begon bij dit boek: Dieren Eten van de geweldige schrijver en filosoof Jonathan Safran Foer. Het lag al maanden in de kast en ik wist dat ik dingen zou willen veranderen als ik het las. En dat was zo. Zelden heeft een boek me meer geraakt.

 

Op pagina 54 wist ik dat ik geen vis meer wilde eten. Bij de vangst van een kilo gemiddelde vis uit zee is er 52 kilo bijvangst, bestaande uit tientallen tot honderden verschillende prachtige zeedieren die per ongeluk gevangen en zomaar gedood worden.  Onwaarschijnlijk.

 

Op pagina 65 wist ik dat ik geen intelligente, voelende wezens meer wilde eten. En direct voelde ik spijt. Ik kan niet begrijpen dat ik dit besluit niet eerder heb genomen.

 

Na het lezen van Dieren Eten ging ik online op zoek naar meer informatie. Want hoe zat het dan met melkkoeien? Waarom vind ik het wel oké dat zij worden uitgebuit en uitgeput, omdat mensen zo nodig hun melk willen? Hetzelfde geldt voor kippen. Op Netflix keek ik Cowspiracy en toen was ik om. Ik heb deze documentaire in de weken daarna nog zeker drie keer gekeken en telkens was ik weer onder de indruk.

 

We zijn een tijdje verder en ik heb in de afgelopen maanden veel geleerd. Over veganisme, de bio-industrie, activisme. Het is bijzonder hoe mijn referentiekader compleet is veranderd. Ik  ben alleen maar gesterkt in mijn keuze en ik zie dieren en hun eieren en melk niet langer als eten. Tegelijkertijd besef ik dat dit voor heel veel mensen absurd klinkt. Dat vind ik soms moeilijk, maar het is oké. Nog niet zo lang geleden was ik precies hetzelfde.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload